MODLĘ SIĘ W CISZY

Autor: Krystyna Walas Bugajczyk

modlę się w ciszy

gdy niebo szczęścia ci poskąpi
kiedy smak życia już cię znuży
i w polskie lepsze jutro zwątpisz
wtedy pocieszy cię plan podróży

ojczyzny w sobie nie zabijesz
żelazne oplotły cię obręcze
polskie tu niebo z tobą będzie
i polskie śnić się będą tęcze

ci co zostali płaczą gniewni
patrząc jak kraj się wyludnia
jakby wiosennie, a coraz rzewniej
szumią tu stare tylko drzewa

modlę się w ciszy i wierzę skromnie
że jesień życia ich nie wyklnie
że nie zabraknie na chleb, Boże
słońce ukocha łany pszeniczne

Ten wpis został opublikowany w kategorii trucizną nie może się stać, jesienią kochaj i kocham mów i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>